Czym jest cisza nocna?

Pojęcie ciszy nocnej jest znane każdemu od dziecka – funkcjonuje ono już na koloniach czy zielonych szkołach.

Zaznajomiony z nim jest także każdy mieszkaniec bloku. Ciszę nocną traktujemy zwykle jako coś niepodważalnego, czego trzeba przestrzegać. Co polskie prawo mówi o ciszy nocnej?

Czym jest cisza nocna?

Tylko zwyczaj

Okazuje się, że godziny między 22 a 6, znane wszystkim jako cisza nocna, nie są nigdzie wspomniane w polskim prawie. Również samo pojęcie ,,cisza nocna’’ istnieje tylko zwyczajowo- żadna ustawa nie określa, czym ona jest. Skąd zatem wizyty policji na przedłużających się imprezach? Źródła należy szukać w kodeksie wykroczeń, a konkretnie w artykule 51; Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Nie jest określone jednak, w jakich godzinach odbywa się ,,spoczynek nocny’’. Czas ten może być regulowany wewnętrznie, przez właścicieli nieruchomości i nie musi się pokrywać ze zwyczajowymi godzinami między 6 a 22.

Dopuszczalny poziom hałasu – cisza nocna

Jak głośne musi być wspomniane w kodeksie wykroczeń zakłócanie spokoju żeby kwalifikowało się do mandatu? Poziom dopuszczalnego hałasu określony został rozporządzeniem Ministra Środowiska. Jest to 65 dB podczas dnia oraz 56 dB w czasie nocy. Limit ten różni się jednak w zależności od miejsca- w strefach śródmiejskich miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców jest wyższy- 68 dB w dzień i 60 dB w nocy.

Immisja – co to takiego?

Oprócz artykułu 51 kodeksu wykroczeń istnieje jeszcze jeden przepis dotyczący zakłócania spokoju. Jest to artykuł 144 kodeksu cywilnego, w którym jest mowa o szkodliwych immisjach. Co oznacza to pojęcie? Immisja to nic innego jak działania właściciela na własnej nieruchomości, które mają wpływ na posesje sąsiednie.

Cisza nocna - czy obowiązuje?

Wyróżniamy:

  • Immisja bezpośrednia- bezpośrednie naruszenie cudzej własności np. wyrzucenie śmieci na czyjąś posesję
  • Immisja pośrednia- nie są celowe, wynikają z korzystania z nieruchomości- hałas, zapach itp.

Hałasu dotyczy więc tylko immisja pośrednia. Według artykułu 144 kodeksu cywilnego „Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.” Jak określić, co jest ,,ponad przeciętną miarę’’, a co nie ? Według orzeczenia Sądu Najwyższego z 2002 roku „dopuszczalna miara zakłóceń ustalana jest przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych, a istniejące normy administracyjne dopuszczalnych zakłóceń w postaci np. emisji hałasu mają znaczenie pomocnicze.” Miarę ową należy więc ustalać według kryteriów obiektywnych, a nie subiektywnych- jeśli nadwrażliwemu sąsiadowi przeszkadzają nawet ciche rozmowy, nie może mieć do nas z tego tytułu żadnych negatywnych roszczeń.

Alkohol w miejscach publicznych – co wolno, a czego nie?

Wakacje nieodzownie kojarzą się z alkoholem pitym pod gołym niebem.

Piwo w puszkach nad rzeką, plastikowe kubki na festiwalach muzycznych, ogródki piwne – bez tego nie ma w Polsce lata. Gdzie można pić alkohol, żeby nie narazić się na nieprzyjemności?

Gdzie można pić alkohol?

Miejsca Publiczne

Po nowelizacji ustawy w 2018 roku pić nie można w żadnym miejscu publicznym – wcześniej było to niedozwolone w takich miejscach jak parki, place czy ulice, można więc było napić się piwa np. na bulwarach nad rzeką. Czym jest miejsce publiczne? Ustawodawca nie określa tego jednoznacznie. Według wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 września 2015 roku (sygn. K 28/13) ;
Działanie „w miejscu publicznym” musi być podjęte w przestrzeni dostępnej dla ogółu, do której nieograniczony dostęp ma bliżej nieokreślona liczba ludzi. Przykładowo, miejscem publicznym są: ulica, plac, park, sklep czy obiekt użyteczności publicznej (dworzec, urząd). Wskazuje się ponadto w literaturze, że miejscem publicznym jest również takie, do którego można wejść za okazaniem biletu czy karty wstępu − np. teatr, kino, stadion sportowy.
Gdzie można pić alkohol? Napić się możemy wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych – ogródkach piwnych, specjalnie wydzielonych strefach na festiwalach i innych imprezach plenerowych oraz na własnej działce lub balkonie – nawet, jeśli nie są wyraźnie wydzielone.

Nocna sprzedaż alkoholu

Oprócz zakazu picia pod gołym niebem, nowa ustawa wprowadza również inne ograniczenia. Daje ona samorządom możliwość ograniczenia sprzedaży alkoholu, poprzez nakładanie limitów na ilość punktów. Przed nowelizacją przy ustalaniu liczby punktów, które mogą sprzedawać alkohol, brano pod uwagę tylko te, w których można kupić trunki mocniejsze niż 4,5%. Obecnie bierze się pod uwagę również sklepy oraz bary, które sprzedają alkohol o mocy do 4,5%. Gminy mogą również ograniczyć sprzedaż alkoholu między godziną 22 a 6 rano. Krótsze są również zezwolenia na sprzedaż alkoholu- wydaje się je na maksymalnie 2 lata.

Alkohol a miejsca publiczne

Gdzie można pić alkohol? – miejsca publiczne

Jeśli mimo zakazu zdecydujemy się na piwo lub inny trunek ,,pod chmurką’’ to w przypadku złapania grozi nam mandat. Zapłacimy 100 zł, w formie mandatu gotówkowego – na miejscu, lub kredytowego- do opłacenia w ciągu 7 dni. Jeśli tego nie zrobimy, zostanie przeprowadzona egzekucja w trybie administracyjnym- kwota zostanie potrącona z podatku lub odwiedzi nas komornik. Przysługuje nam również prawo do odmowy przyjęcia mandatu- wtedy sprawa kierowana jest do sądu.

Rodzaje przestępstw i sposób ich ścigania

W największym uproszczeniu przestępstwem nazywamy czyn zabroniony, dokonany przez człowieka, za który grozi mu kara. Polskie prawo karne dzieli rodzaje przestępstw na te ścigane z urzędu, na wniosek i z oskarżenia prywatnego. Zależnie od typu, stosowane są odmienne sposoby ścigania. Rodzaje przestępstw klasyfikuje się ze względu na wysokość kary, sposób ściganie, rodzaj winy (stronę podmiotową), skutek oraz podmiot przestępstwa.

 

Rodzaje przestępstw w polskim prawie karnym

 

Rodzaje przestępstw – ścigane z urzędu

Na temat tego rodzaju przestępstwa jest najwięcej uregulowań w Kodeksie karnym. Jako ściganie z urzędu rozumiane jest wszczęciem postępowania przez samą policję lub prokuraturę, niezależnie od działania pokrzywdzonego. Może zostać rozpoczęte ściganie nawet wbrew woli pokrzywdzonego w chwili otrzymania informacji przez odpowiedni organ. Do przestępstw ściganych z urzędu należą te najcięższe oraz te, które naruszają interes społeczny, zagrażając państwu lub społeczeństwu. M.in są to:

  • zabójstwa;
  • pobicia;
  • korupcja;
  • kazirodztwo;
  • rozpijania małoletniego;
  • znęcania się;
  • kradzieże z włamaniem;
  • przywłaszczenia mienia.

 

Rodzaje przestępstw –  ścigane na wniosek

W tej kategorii przestępstw niezbędny jest wniosek o ściganiu złożony przez pokrzywdzonego. Nawet w sytuacji gdy odpowiedni organ wie o zaistnieniu przestępstwa, nie może rozpocząć procesu ścigania, jeżeli pokrzywdzony wyraźnie tego nie zażąda. Jedynie może rozpocząć proces zabezpieczania dowodów. Po etapie złożenia wniosku, postępowanie przebiega w taki sam sposób co w przypadku ścigania z urzędu. Najczęstsze przestępstwa ścigane na wniosek wyróżnia się:

  • groźby karalne;
  • gwałty;
  • zabiegi lecznicze wykonywane bez zgody pacjenta;
  • niszczenie, uszkadzanie lub czynienie niezdatną do użytku rzeczy cudzej. 

    24

 

Rodzaje przestępstw – z oskarżenia prywatnego

W przypadku przestępstw z oskarżenia prywatnego, proces ścigania nie jest realizowany przez właściwe organy ścigania, jak policja czy prokuratura. Tę funkcję przejmuje sam pokrzywdzony. Zostaje złożony prywatny akt oskarżenia do sądu i z tą chwilą pokrzywdzony przyjmuje funkcję oskarżyciela. Prokurator prowadzi jedynie nadzór nad postępowaniem i może wstąpić do niego jeżeli uzna, że wymaga tego interes społeczny. W tej kategorii wyróżniamy przestępstwa jak:

  • zniesławienie;
  • zniewaga;
  • naruszenie nietykalności cielesnej;
  • uszkodzenie ciała poniżej 7 dni.

Udzielenie pomocy poszkodowanemu – obowiązek czy przywilej?

Udzielenie pierwszej pomocy poszkodowanemu jest obowiązkiem, a mówią o tym jasno przepisy kodeksu karnego artykuł 162 “Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażania siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”.

Regulację dotyczącą obowiązku udzielenia pomocy można również znaleźć w ustawie o prawie o ruchu drogowym. W artykule 93 czytamy, że prowadzący pojazd, który uczestnicząc w wypadku, nie udziela pomocy ofiarom wypadku, podlega karze aresztu lub grzywny do 5 tys. złotych oraz zakazu prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Jak się zachować?

Przede wszystkim powinniśmy zadbać o własne bezpieczeństwo, czyli zatrzymać swój samochód tak, żeby nie powodować zagrożenia dla innych uczestników ruchu. Następnie zabezpieczamy miejsce wypadku.

Jeśli warunki w jakich wydarzyła się wypadek lub kolizja pozwalają na to, to trzeba usunąć pojazdy z miejsca kolizji, by nie blokowały ruchu i nie stwarzały dodatkowego zagrożenia.

Pomoc w wypadku

Jeśli w efekcie wypadku są zabici lub ranni aut nie wolno przemieszczać. Ustawodawca nie oczekuje od nas profesjonalnej pomocy, świadczy o tym m.in. wyrok sądu apelacyjnego w Warszawie, który mówi, że “Charakter koniecznej do wykonania obowiązku pomocy wyznacza konkretna sytuacja. Standard tej pomocy jest wyznaczony konkretnym położeniem, w jakim znalazł się człowiek wymagający pomocy, stanem wiedzy osoby zobowiązanej oraz środkami jakimi dysponuje zobowiązany do udzielenia pomocy”. A obowiązek udzielenia pomocy poszkodowanemu dobiega końca w momencie przyjazdu służb ratowniczych.

W żadnym wypadku nie wolno oddalać się z miejsca zdarzenia, ponieważ może to zostać potraktowane jako ucieczka, a w dodatku możemy zostać ukarani dożywotnim zakazem prowadzenia pojazdów.

Obowiązek udzielenia pomocy

Brak doświadczenia  a  obowiązek udzielenia pomocy

Ustawodawca podkreśla minimum jakie powinno zostać spełnione przez świadka wypadku. Jest to przede wszystkim zabezpieczenie obszaru, zapytanie poszkodowanego o jego stan oraz wezwanie ratowników medycznych. Jest to absolutne minimum jakie powinien wykonać przypadkowy świadek wypadku.

Jeśli jesteśmy świadkami wypadków, pomóżmy poszkodowanym. Nie tylko ze względu na wymiar kary, a ze względów moralnych.

Opłata od pozwu sądowego

Jeżeli decydujemy się na wniesienie pozwu do sądu, musimy pamiętać, że w niektórych przypadkach będziemy musieli uiścić określoną opłatę od pozwu. Zdarza się, że będzie ona zwrócona. Według badań, co czwarty Polak złożył pozew lub wniosek w ciągu roku.

opłata od pozwu

Obowiązkowa opłata od pozwu sądowego

Analizują te liczby, ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wprowadziła obowiązek opłaty od pozwu. Dzięki temu można uniknąć paraliżu sądownictwa, a jednocześnie wesprzeć jego budżet. Wysokość opłaty od pozwu jest wyznaczana w zależności od rodzaju postępowania. Może być stała albo podstawowa. Według art. 13 wyżej wymienionej ustawy, stała opłata od pozwu pobierana jest w sprawach o prawa majątkowe (czyli spory dotyczące rozstrzygnięcia interesu ekonomicznego) i wynosi 5% wartości przedmiotu sporu (2% w postępowaniu grupowym). Przyjmuje się, że kwota jest większa niż 30 zł ale nie przekracza 100 000 zł. Opłaty stałe lub podstawowe pobierane są w sprawach określonych w ustawie. Jeżeli nasz pozew dotyczy roszczenia niemajątkowego lub majątkowego nietypowego, należy prześledzić zapis prawny.

Możliwa niższa opłata od pozwu

W artykule 28 znajdziemy informacje o zapłacie dla sporów z tytułu niewykonania czy nienależytego wykonanie umowy. Określono opłaty wstępne w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym. Ten tryb specjalny dotyczy roszczeń wynikających z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza 20 000 zł oraz do spraw o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej, zgodnie z art. 505 Kodeksu postępowania cywilnego. W takich przypadkach opłaty mogą mieć wartości:

  1. do 2000 złotych – 30 złotych;
  2. ponad 20000 złotych do 5000 złotych – 100 złotych;
  3. ponad 5000 złotych do 7500 złotych – 250 złotych;
  4. ponad 7500 złotych – 300 złotych.

    uniknięcie opłaty od pozwu

Uniknięcie opłat

Osoby, które nie posiadają wystarczających środków do uiszczenia opłaty od pozwu, mogą ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych. Do złożenia takiego wniosku należy dołączyć oświadczenie, że dana osoba fizyczna nie jest w stanie ponieść tego wydatku bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek powinien zawierać również informacje o dochodach, wydatkach i zobowiązaniach, z możliwością dodatkowych wyjaśnień. W takiej sytuacji warto dołączyć dokumentację potwierdzającą nasze argumenty. Zwolnienie z kosztów może mieć formę częściową lub całkowitą.

Umowa ustna

Czy jest możliwość zawarcia umowy ustnej? Czy jest ona tak samo obowiązująca jak tradycyjna, pisemna? Co ciekawe właśnie umowa ustna jest najbardziej popularna w naszym codziennym życiu i w większości przypadkach jest związywane nieświadomie.

Umowa ustna

Umowa ustna – forma

Do najczęstszych rodzajów czynności prawnych należy przede wszystkim zawieranie umów. Niezależnie od formy musi pojawić się oświadczenie woli przez oba podmioty.  Umowa ustna opisana jest w art. 60 Kodeksu Cywilnego – z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli).

Wyjątki

Oczywiście występują wyjątki, w których umowa ustna jest niewystarczająca, a wręcz niedozwolona. Kodeks cywilny wymienia, jakie rodzaje umów muszą zostać zawarte w formie pisemnej. Do tej grupy należą m.in umowy dostawy, umowy o roboty budowlane, czy też umowy pożyczki, której wysokość przekracza 1000 zł. Art. 158 Kodeksu Cywilnego podaje przypadki kiedy umowa musi mieć formę aktu notarialnego, kiedy to przedmiotem zobowiązania jest nieruchomość.

Możliwe utrudnienia

Kiedy to forma kwalifikowana nie będzie zachowana, mimo obowiązku zawartego w przepisie, nie powoduje nieważności zobowiązania. Natomiast utrudnienia mogą pojawić się w sytuacji sporu sądowego. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, czy też przesłuchanie stron jest po prostu niemożliwe. W ustawie występują możliwe dopuszczenia dowodu w przypadkach gdy: obie strony wyrażają na to zgodę, żąda tego konsument będący w sporze przedsiębiorcą lub jeżeli fakt dokonania czynności zostanie uprawdopodobniony pisemnie. Niestety w praktyce, rzadkością jest, żeby obie strony sporu wyrażą zgodę na dopuszczenie dowodu na okoliczność zawarcia kontraktu, mając odmienne interesy.

Formy umowy

Czy forma pisemna jest bardziej korzystna?

Jeżeli określony przepis wymaga wykorzystać formę pisemną i przy tym nie zastrzega rygoru nieważności, umowa ustna będzie obowiązująca. Zaleca się jednak, że w umowach, których przedmiotem są wartościowe rzeczy, zdecydować się na formę pisemną. Mimo, że ustawa nie określa tego jako obowiązkowe. W sytuacjach krytycznych, będziemy mogli z łatwością dochodzić roszczeń (na piśmie). Ważne, aby umowa zawierała informacje o stronach, przedmiot umowy oraz cenę.