Umowa ustna

Czy jest możliwość zawarcia umowy ustnej? Czy jest ona tak samo obowiązująca jak tradycyjna, pisemna? Co ciekawe właśnie umowa ustna jest najbardziej popularna w naszym codziennym życiu i w większości przypadkach jest związywane nieświadomie.

Umowa ustna

Umowa ustna – forma

Do najczęstszych rodzajów czynności prawnych należy przede wszystkim zawieranie umów. Niezależnie od formy musi pojawić się oświadczenie woli przez oba podmioty.  Umowa ustna opisana jest w art. 60 Kodeksu Cywilnego – z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli).

Wyjątki

Oczywiście występują wyjątki, w których umowa ustna jest niewystarczająca, a wręcz niedozwolona. Kodeks cywilny wymienia, jakie rodzaje umów muszą zostać zawarte w formie pisemnej. Do tej grupy należą m.in umowy dostawy, umowy o roboty budowlane, czy też umowy pożyczki, której wysokość przekracza 1000 zł. Art. 158 Kodeksu Cywilnego podaje przypadki kiedy umowa musi mieć formę aktu notarialnego, kiedy to przedmiotem zobowiązania jest nieruchomość.

Możliwe utrudnienia

Kiedy to forma kwalifikowana nie będzie zachowana, mimo obowiązku zawartego w przepisie, nie powoduje nieważności zobowiązania. Natomiast utrudnienia mogą pojawić się w sytuacji sporu sądowego. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, czy też przesłuchanie stron jest po prostu niemożliwe. W ustawie występują możliwe dopuszczenia dowodu w przypadkach gdy: obie strony wyrażają na to zgodę, żąda tego konsument będący w sporze przedsiębiorcą lub jeżeli fakt dokonania czynności zostanie uprawdopodobniony pisemnie. Niestety w praktyce, rzadkością jest, żeby obie strony sporu wyrażą zgodę na dopuszczenie dowodu na okoliczność zawarcia kontraktu, mając odmienne interesy.

Formy umowy

Czy forma pisemna jest bardziej korzystna?

Jeżeli określony przepis wymaga wykorzystać formę pisemną i przy tym nie zastrzega rygoru nieważności, umowa ustna będzie obowiązująca. Zaleca się jednak, że w umowach, których przedmiotem są wartościowe rzeczy, zdecydować się na formę pisemną. Mimo, że ustawa nie określa tego jako obowiązkowe. W sytuacjach krytycznych, będziemy mogli z łatwością dochodzić roszczeń (na piśmie). Ważne, aby umowa zawierała informacje o stronach, przedmiot umowy oraz cenę.

Tatuaż – czy to tylko ozdoba?

Większe miasto, czy miasteczko – to nieważne, ponieważ w dzisiejszych czasach tatuaże spotkać można wszędzie. Są one żywo obecne w pop-kulturze i na ciałach ludzi mijanych na ulicy. Czy wszyscy robią je tylko dla ozdoby i walorów estetycznych?

tatuaże więzienne

Przymusowe naznaczenie – tatuaże więzienne

W normalnych warunkach ludzie dobrowolnie decydują się na tatuaże, szukają odpowiedniego studia, wybierają wzór odpowiadający ich poczuciu estetyki, a po wszystkim starannie je pielęgnują za pomocą specjalnych środków. Są jednak miejsca, gdzie przebiega to inaczej i mowa tutaj o więzieniach, gdzie tatuaż można zdobyć na przykład drogą przymusu. Siłowe wytatuowanie kropki na nosie lub w okolicy prawego oka ma stanowić karę dla “cwela”, człowieka w oczach więźniów zhańbionego, godnego pogardy i potępienia.

Podeszwa i tusz z długopisu

Wykonanie tatuaży więziennych  na pewno jest zadaniem utrudnionym ze względu na warunki. Skazani jednak wypracowali swoje sposoby. Do tego celu używają “dziargałki” lub “kolki”- jest to prowizoryczne narzędzie, które składa się z igły, obudowy długopisu, kabelków i silniczka. Tusz czasem może zostać przemycony, a jeżeli taka okazja się nie nadarzy, to więźniowie używają po prostu tuszu z długopisu, czy też sproszkowanych cegieł lub stopionej gumy z podeszwy butów. Do odkażania używa się czegokolwiek, by tylko miało alkohol w składzie. Bardzo łatwo sobie wyobrazić szkodliwość wykonania takiego tatuażu, biorąc pod uwagę warunki i użyte materiały.

znaczenie tatuaży

Los wyryty na twarzy

Wspomniany już tatuaż robiony za karę nie jest jedyną formą jego obecności za kratkami. Skazani wykonują tatuaże więzienne również dobrowolnie. Nie są to jednak znaki pozbawione znaczenia. Na przykład kropka wytatuowana na czole, pomiędzy brwiami oznacza “świra”, człowieka mającego zdolność symulacji zaburzeń psychicznych i jest on równoczesną informacją dla wtajemniczonych w celu uniknięcia nieporozumień. Łzy w okolicy oczu wykonuje sobie skazany ubolewający za utratą wolności. Natomiast tatuaż “666” oznaczać ma osobę nieobliczalną, “syna Szatana”. Za to kreska na przedłużeniu zewnętrznego kącika oka oznacza osobę, która zdobyła zaufanie.

Znaczące podanie dłoni

Symboliczne tatuaże więzienne wykonuje się również na dłoniach. Podanie ręki na powitanie już jest pierwszą okazją do tego, by dokonać identyfikacji skazanego, ponieważ kropka pomiędzy kciukiem, a palcem wskazującym oznacza złodzieja. Kropka z dodaną strzałką wskazuje natomiast na kieszonkowca, a jeżeli zamiast strzałki widnieje księżyc, złodziej głównie swoim fachem parał się w nocy.

Podpis a parafka – jaka jest różnica?

Czynnością obecną praktycznie codziennie dla każdego z nas jest podpisywanie dokumentów. Jednak czy wiadomo kiedy faktycznie podpisujemy się pełnym nazwiskiem, a kiedy wystarczy tylko parafka? Czy faktycznie powinniśmy wierzyć w “podpis na ostatniej stronie, a na reszcie tylko parafki”? Czy w ogóle istnieje przepis prawny regulujący tę kwestię?

Podpis

Co ciekawe, w przepisach nie znajdziemy oficjalnej definicji podpisu. Jednakże w uchwale z dnia 30 grudnia 1993 r., III CZP 146/93, Sąd Najwyższy podkreślił, że podpis powinien zawierać przynajmniej nazwisko, nie ma obowiązku, żeby był on czytelny tylko służy weryfikacji charakteru pisma osoby. Dodatkowo, podpis powinien zostać wykonany własnoręcznie, aby w sytuacji jakichkolwiek wątpliwości, można było przeprowadzić wiarygodne badania grafologiczne. Sąd Najwyższy stwierdził, że podpis nie może mieć formy parafki, ani samych inicjałów. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r. III PZP 17/02, podpis nie spełnia swojej funkcji jeżeli jest utworzony za pomocą kalki, skanera, kserokopiarki czy faksu.

Podpis a parafka

Parafka

Definicja parafki została zawarta w komentarzach do Kodeksu Cywilnego, która mówi, że jest to powtarzalny znak graficzny, skrót, inicjał, który może pełnić funkcję podpisu. Przez złożenie parafki np. na poszczególnych stronach dokumentów, akceptujemy zapiski na danej stronie, a całość dokumentu jest w pełni przygotowana do podpisania. Przede wszystkim parafki na każdej stronie, gwarantuje nam, że nie zostały one podmienione. Należy pamiętać, że parafka nie może zostać uznana za podpis końcowy. W sytuacji złożenia jej pod umową, nie będzie wywoływać żadnych skutków prawnych. Parafki stosuje się także gdy zostanie zmieniona pierwotna treść dokumentu. Przez takie oznaczenie, akceptujemy dokonaną zmianę.

Podpis a parafka – kiedy używać?

Według ogólnej zasady, na każdym oświadczeniu woli musi znajdować się podpis. Złożenie samej parafki, będzie niewystarczające aby zaakceptować całą treść dokumentu. Jako wyjątek można przyjąć pieczęć imienną. Kodeks Postępowania Administracyjnego nie zakazuje jednoznacznie przyjęcia podań zwieńczonych jedynie parafką w sytuacji gdy pismo będzie mieć formę zindywidualizowaną.

Podpisywanie się za kogoś

Podpisanie się za kogoś

Sytuacja, w której ktoś z bliskim prosi o “podpisanie się za niego” jest dość popularna. Jednak pociąga on za sobą negatywne konsekwencje. Kiedy zostanie wykonane “zastępcze złożenie podpisu” może spełnić nieumyślnie przesłanki przestępstwa stypizowanego, zgodnie z art. 270 ust. 1 Kodeksu Karnego.

Czy Twój czworonóg wszędzie ma prawo wstępu?

Czy możesz zabrać swojego psa do sklepu lub restauracji?

 

pies w restauracji

 

Jeżdżąc na wakacje z psem możemy zauważyć coraz bardziej zwiększającą się życzliwość wobec czworonogów w rozmaitych miejscach publicznych, takich jak sklepy, muzea, plaże, czy też restauracje. Jednak co z problemem wprowadzania psów do miejsc z żywnością? Co na to sanepid?

Brak zakazu wprowadzania psów

Sanepid jednoznacznie nie zakazuje wprowadzania psów do restauracji i sklepów. Stawia jednak jeden warunek – żywność musi być odpowiednio zabezpieczona. To czy zostaniemy wpuszczeni do danego miejsca, przede wszystkim zależy od decyzji zarządcy lokalu. Sklepy i lokale nie są (w sensie prawnym) miejscami publicznymi. Decyzja wprowadzania zwierząt jest więc pozostawiona tylko i wyłącznie właścicielowi danego obiektu. Musi mieć on na uwadze zarówno obowiązujące go przepisy, jak i dobrą opinię wśród klientów.

Opinia publiczna

Jednak zdania na temat odwiedzania różnych miejsc z czworonogami są podzielone nie tylko na płaszczyźnie właściciel-klient. Wielu ludzi nie życzy sobie obecności zwierzęcia w lokalu bo przeszkadza im np. sapanie psa, czy też jego niekoniecznie przyjemny zapach. Z drugiej strony mówi się, że zostawianie psów przed lokalami nie jest powszechnie akceptowanym rozwiązaniem. Piekące słońce, deszcz, czy też sam fakt pozostawienia pupila bez opieki sprawia, że właściciele psów są często zmuszeni wybierać między złym a gorszym wyjściem z sytuacji.

 

pies w sklepie

 

Czy chodzić z psem do sklepów i restauracji?

Ilu ludzi tyle różnych opinii, ale na szczęście w tym wypadku da się znaleźć całkiem dobre rozwiązanie. Coraz więcej miejsc deklaruje się jako przyjazne zwierzętom. Takie informacje można znaleźć m.in. na profilu Google danego miejsca lub firmy. Zawsze można zadzwonić, czy po prostu się zapytać. Właściciele, którym zależy na klientach i dobrej opinii często są skłonni do ustępstw.

Należy jednak pamiętać, że jeśli już zostaniemy wpuszczeni do lokalu z czworonogiem musimy uszanować inne osoby znajdujące się w danym miejscu z założeniem, że niekoniecznie są równie pozytywnie nastawione wobec zwierząt jak my. W dobrym guście jest więc by zbytnio nie epatować swoim czworonożnym przyjacielem, by każdy mógł czuć się komfortowo i nie mieć powodu do zażaleń.

Psy asystujące

Zupełnie inną sytuacją jest posiadanie psa przewodnika. Takiego zwierzaka nie obowiązują zakazy wstępu i może on wejść ze swoim właścicielem wszędzie. Informuje o tym art. 59a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Czytamy w nim, że:
Podmioty działające na rynku spożywczym, prowadzące zakłady obrotu żywnością lub gastronomii, obowiązane są uwzględniać w procedurach dotyczących dobrej praktyki higienicznej oraz wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP prawo wstępu i korzystania z tych zakładów przez osoby niepełnosprawne z psem asystującym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Czy można legalnie grillować na balkonie?

Mówi się, że grillowanie to ulubiony sport Polaków. Kto z nas nie lubi rozpalić w grilla w upalny dzień na naszym klimatycznym balkonie? Jednak, czy to jest legalne? To pytanie zadaje sobie niejeden mieszkaniec bloku.

Uregulowanie prawne

Na próżno szukać w ustawodawstwie polskim regulacji dotyczących grillowania na balkonie. Nie znajdziemy w przepisach bezpośredniego zakazu zabraniającego rozpalenia grilla w bloku.

Mimo tego istnieją ustawy oraz rozporządzenia dotyczące poszanowania porządku, immisji oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Ponadto, na terenie spółdzielni czy wspólnoty mieszkaniowe mogą obowiązywać dodatkowe regulaminy dotyczące grillowania na balkonie.

grill w bloku

Czym jest imisja?

Imisja jest działaniem właściciela nieruchomości na własnym terenie, którego skutki odczuwalne są na gruncie sąsiedzkim. Przykładem takiej imisji, jest właśnie dym unoszący się podczas grillowania.

Efektem imisji może być skierowanie sprawy do sądu oraz oczekiwanie zaprzestania rozpalania grilla na balkonie.

Zagrożenie pożarowe

Rozpalając tradycyjny węglowy grill na naszym balkonie możemy spowodować realne zagrożenie pożarowe. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dot. ochrony przeciwpożarowej „zabronione jest rozpalanie ognia w miejscu umożliwiającym zapalenie się materiałów palnych albo sąsiednich obiektów” oraz przechowywanie „materiałów palnych oraz stosowania elementów wystroju i wyposażenia wnętrz z materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 100 stopni Celsjusza”.

Rozpalając grill na balkonie powodujemy zagrożenie pożarowe. Alternatywą dla tradycyjnych, mogą być te elektryczne. Wydają się one bezpieczniejsze, jednak mimo tego mogą one być również zagrożeniem pożarowym. Korzystając z takiego grilla należy zadbać o własne bezpieczeństwo, przestrzeń dookoła oraz pozbyć się łatwopalnych przedmiotów.

grill w bloku

Kara za grillowanie na balkonie

Grill na balkonie może wiązać się z nieprzyjemnymi konsekwencjami. Zaczynając od konfliktu z sąsiadami, przez upomnienie przez wspólnotę mieszkaniową po mandat wysokości 500 zł.

W celu uniknięcia nieprzyjemności zalecamy, aby znaleźć w swoim mieście odpowiednie miejsce na świeżym powietrzu, gdzie będziemy mogli swobodnie rozpalić grillować.

Wszystko o klauzuli pauliańskiej

Skarga pauliańska uregulowana jest kodeksem cywilnym artykułami od 527 do 534. Wedle tych przepisów klauzula pauliańska jest ochroną wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika. Zgodnie z nią istnieje możliwość dochodzenia roszczeń wierzyciela, kiedy w związku z czynności prawną dłużnika osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, a w związku z tym osobą pokrzywdzoną został wierzyciel.

Można powiedzieć, że celem klauzuli pauliańskiej jest zabezpieczenie wierzyciela przed nielojalnymi zachowaniami dłużnika.

Przedmiotem skargi pauliańskiej mogą być jedynie czynności prawne, zarówno te jednostronne, dwustronne jak i wielostronne.

co to klauluza pauliańska

Przesłanki skargi pauliańskiej

Możliwość skorzystania ze skargi pauliańskiej przez wierzyciela, istnieje w momencie łącznego spełnienia przesłanek takich jak:

  1. istnienie wierzytelności – została dokonana czynność prawna,

  2. pokrzywdzenie wierzyciela nastąpiło wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z osobą trzecią,

  3. dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela,

  4. uzyskanie wskutek czynności prawnej korzyści majątkowej przez osobę trzecią,

  5. działanie osoby trzeciej w złej wierze – osoba trzecia wiedziała o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia swojego wierzyciela.

Elementy skargi pauliańskiej

Podstawowym elementem w klauzuli pauliańskiej jest wymóg zawarcia żądania uznania czynności za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela. Co więcej, obowiązkowe jest wskazanie wobec kogo bezskuteczność ma zostać uznana oraz jakiej konkretnej czynności dotyczy żądanie.

Formułując skargę pauliańską zaleca się, aby w pozwie zawrzeć wniosek o udzielenie zabezpieczenia. Może to być np. zakaz sprzedaży danej rzeczy.

Kolejnym elementem jest złożenie wniosku o stwierdzenie prawomocności. Następnie następuje złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności.

Po uzyskaniu tytułu wykonawczego możliwe jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

klauzula pauliańska

Przedawnienie

Termin przedawnienia wynosi 5 lat od daty danej czynności. Po upływie wskazanego okresu czasu roszczenie ostatecznie wygasa.

Klauzula pauliańska a zmiany w 2019 roku

Na rok 2019 zostało zaplanowanych wiele zmian dotyczących skargi pauliańskiej. Ich zadaniem jest przede wszystkim umocnie pozycji pokrzywdzonego, czyli wierzyciela. Dzięki tym zmianom łatwiej będzie uniknąć zawieszenia postępowania egzekucyjnego (w razie gdyby działanie dłużnika usilnie i podejrzanie do tego prowadziło).

Obecnie trwają prace nad tym projektem.

Czy wiesz że… ?